Godło Polski umieszczone w tarczy, według wzoru i kolorystyki zgodnych z ustawą

Samorządowe Przedszkole Publiczne
  
w Bełżycach

Terapia logopedyczna

 

Konsultacje dla rodziców odbywają się we wtorki od 15.00 do 15.30

 

Anna Olszak

Kilka słów o oddechu...

 

Porozmawiajmy o oddechu .........

 

Oddychanie jest dla każdego z nas czymś takim oczywistym, że praktycznie nie zastanawiamy się na jego znaczeniem. Oddychanie jest niezbędną do życia czynnością fizjologiczną. Ta naturalna czynność wiąże się bezpośrednio pracą mięśni żeber, brzucha oraz przepony. Oddychanie jest niezwykle ważne także dla prawidłowego rozwoju i funkcjonowania aparatu artykulacyjnego. Dziwi więc fakt, iż coraz więcej dzieci w wieku przedszkolnym ma problemy z prawidłowym oddychaniem.

 

 Kilka słów o prawidłowym oddechu .........

 

Współcześnie rozróżnia się kilka typów (torów) oddychania w zależności od przewagi i udziału poszczególnych mięśni:


Oddychanie z przewagą toru żebrowego, tzw. żebrowo-przeponowe, polega na tym, że żebra rozsuwają się na zewnątrz i ku górze, zaś klatka piersiowa poszerza się w wymiarze bocznym.

 

Oddychanie tzw. szczytowe polega na rozszerzaniu się górnej partii klatki piersiowej, zaś żebra i brzuch pozostają we względnym spokoju. Dochodzi tutaj tylko do częściowego napełniania płuc powietrzem.

 

Oddychanie z przewagą toru brzusznego, tzw. brzuszno-przeponowe. Podczas wdechu ruch dolnych żeber jest minimalny, zaś przepona kurczy się i przesuwa ku dołowi. Klatka piersiowa powiększa się w przód i w tył.

 

Oddychanie żebrowo-brzuszne lub tzw. żebrowo-brzuszno-przeponowe. Typ połączonego oddychania uznawany za najgłębszy oraz najbardziej właściwy. Pojawia się tutaj intensywna praca mięśni żeber. Oddech charakteryzuje się najwydatniejszą amplituda ruchów przepony, umożliwiającą głęboki wdech.

 

Podczas mówienia powietrze wdychane jest głównie ustami, a wydychane ustami lub nosem, w zależności od wypowiadanych dźwięków. Na prawidłowy oddech podczas artykulacji składa się rytmiczny, szybki wdech oraz powolny, długi wydech, podczas którego odbywa się wypowiedź. U dzieci w wieku przedszkolnym najczęstszej obserwuje się oddychanie szczytowe zwane inaczej obojczykowo – żebrowym. Ten niepoprawny typ oddechu umożliwia tylko częściowe napełnianie płuc powietrzem.

 

A przyczyn nieprawidłowego oddychania upatruje się w:

 

- alergiach

- przeroście migdałów podniebiennych

- przeroście migdałka gardłowego

- osłabionym napięciu warg (wrodzonym bądź nabytym w wyniku np. zgryzu otwartego;)

 

Sposób oddychania ma ogromny wpływ na wszystkie czynności emisji, a w szczególności na stan wiązadeł głosowych. Dlatego tak ważne jest by wyrobić u dziecka prawidłowy nawyk oddychania.

 

 

Wdech, wydech ……. mały zestaw ćwiczeń oddechowych:

 

- dmuchanie na kolorowe kuleczki, waciki, wiatraczki, - w tych ćwiczeniach oddechowych należy pamiętać o kontroli fazy wdechowej, wdech spokojny;

- puszczanie baniek mydlanych, dmuchanie na zabawki pływające po wodzie w czasie kąpieli - ćwiczenia wykonywane w konfiguracji - długo, krótko, słabo, mocno;

- naśladowanie odgłosów podmuchu wiatru, buczenia trzmieli;

- chuchanie na zmarznięte ręce;

- „wyścigi” - dmuchanie na papierowe kulki po wytyczonej trasie narysowanej na kartce papieru;

- „gwiazdki” - dmuchanie na trzymane przed sobą gwiazdki zawieszone na kolorowych nitkach;

- „gotowanie wody” - dmuchanie przez słomkę do wody, w taki sposób by tworzyły się pęcherzyki powietrza;

- „magiczne rączki” - wdech z odchyleniem rąk do tyłu i wypukleniem klatki piersiowej, wydech z opuszczeniem rąk (ćwiczenie w pozycji stojącej);

 

 

 

                                                                                                                                       Anna Olszak - logopeda

 

Witryna logopedyczno-ortograficzna

Szanowni Państwo Rodzice

 

W imieniu Anny Grzegory zapraszam Państwa do logopedy on-line: http://www.logofigle.pl/, czyli do szkolnej witryny logopedyczno-ortograficznej dla dzieci i rodziców. 

 

                                                      Życzę miłej zabawy

 

 

                                                                                                                 Jolanta Barszcz -Skowronek

Zajęcia logopedyczne 2013/2014

I.                Etapy rozwoju mowy

Okres przedszkolny to czas, kiedy kształtuje się osobowość małego człowieka, jest on szczególnie podatny na oddziaływania wychowawcze. Poza środowiskiem rodzinnym, domowym przedszkole stanowi miejsce, gdzie dziecko poznaje właściwe wzorce i narzędzia do badania, a także odkrywania świata. To również okres, który w znacznej mierze przesądza o późniejszym rozwoju danego dziecka, bowiem od koło 3 roku życia dziecko wkracza w etap swoistej mowy dziecięcej.
W tym czasie intensywnie opanowuje reguły syntaktyczne (składniowe) i gramatyczne, pojawiają się oryginalne neologizmy dziecięce. Proces nabywania języka, w tym proces doskonalenia artykulacyjnego powinien być ostatecznie zakończony do ok. 6 roku życia.

Wyróżnia się kilka etapów rozwoju mowy:

okres melodii – przypada na 1 rok życia. Dziecko posługuje się w tym okresie krzykiem, płaczem jako formą apelu.
W I fazie przypadającej na 2-4miesiąc życia charakterystyczne jest głużenie – dziecko używa zaledwie kilku fonemów, by wyrazić swój stan emocjonalny. Głużą także głuche dzieci od urodzenia.

W dalszym etapie dziecko zaczyna gaworzyć, a więc wydawać zamierzone i świadome dźwięki, które stanowią swoisty trening słuchu i aparatu mowy. (Brak gaworzenia u dziecka może nasuwać wniosek, że dziecko nie słyszy). Towarzyszą temu gesty wskazujące, mimika twarzy. Jest to okres bogatej melodii, pojawiają się twory onomatopeiczne.
W gaworzeniu dziecka słyszymy sylaby, z których budujemy wyrazy, dźwięki nam obce, mlaski, kląskania, świsty.

okres wyrazu (1-2 r. ż.) – w tym okresie onomatopeje mają pełną postać, elementy prozodyczne jak: melodia, akcent, a potem rytm różnicują wypowiedź. Wyrazy używane przez dziecko to wyrazy-sygnały, odnoszą się to tego, co dziecko przeżywa w danej chwili, co zwraca jego uwagę. Na początku przybierają postać strzępków wyrazów (charakterystyczne jest wymawianie tylko pierwszej sylaby, końcówki wyrazu) lub konstrukcji będących ich zlepkiem bez zastosowania reguł gramatycznych.

okres zdania – (2-3 r. ż.) – w tym okresie wyłaniają się poszczególne kategorie gramatyczne, obserwuje się znaczny wzrost słownictwa. Do końca 3 r. ż. dziecko opanowuje wszystkie struktury zdania pojedynczego rozwiniętego. Pojawiają się zdania złożone.

okres swoistej mowy dziecięcej – dziecko 3-letnie powinno wymawiać wszystkie samogłoski: a, o, u, y, i, e, ą, ę; spółgłoski: m, mi, b, bi, p, pi, f, fi, w, wi, ,ś, ź, ć, dź, ń, k, ki, g, gi, ch, t, d, n, l, li, j, ł.  W tym wieku mogą się już pojawiać głoski szeregu syczącego: s, z, c, dz, a czasem sz, rz, cz, dż (ich zamiana na głoski: ś, ź, ć, dź mieści się jednak w normie rozwojowej, podobnie jak r do l czy j). Charakterystyczne dla tego okresu jest upraszczanie grup spółgłoskowych, dziecko bardzo często przestawia jeszcze głoski w wyrazach lub je opuszcza. Dziecko 3-letnie powinno w sposób czynny używać ok. 1000 słów, a rozumieć ich znacznie więcej.

Czterolatek zaczyna rozumieć polecenia zawierające wyrażenia przyimkowe (np. na, pod, w, przed, za, obok); potrafi opowiadać nie tylko o tym, co dzieję się w danym momencie, ale również o przyszłości. Tworzy własne neologizmy. W mowie dziecka 4-letniego występują głoski s, z, c, dz, pojawia się głoska r i głoski szeregu szumiącego, choć ich opóźnienie nie powinno jeszcze niepokoić.

Mowa 5-latka charakteryzuje się konstrukcjami wielozdaniowymi, które uwzględnią zależności przyczynowo-skutkowe oraz kolejność wydarzeń. Utrwalają się głoski: sz, rz, cz, dż oraz r.

Zasób słownictwa dziecka, które kończy edukację przedszkolną wynosi ok. 4 000- 5 000 słów.

Ostatecznie rozwój mowy dziecka powinien się zakończyć do 6 roku życia, natomiast rozwój funkcji komunikacyjnej trwa nadal.

O ile zastępowanie jednej głoski przez drugą może mieścić się w normie rozwojowej, o tyle każdy nieprawidłowy sposób realizacji danej głoski powinien budzić nasze zaniepokojenie, bowiem w żadnym z omówionych okresów nie powinny się pojawiać głoski zdeformowane (najczęściej spotykane deformacje to wymowa międzyzębowa – podczas artykulacji głoski dziecko wsuwa język między zęby, głoska r często bywa zniekształcana, w wymowie tzw. „r” języczkowego drgania wykonywane są przez języczek znajdujący się na końcu podniebienia miękkiego, przy reraniu policzkowym - prąd powietrza skierowany jest w bok, co powoduje drganie jednego lub obu policzków, drga również przy tym czubek lub krawędzie języka) bądź - najogólniej mówiąc – jeżeli dziecko wymawia głoski w sposób „nieczysty” tj. świszczący lub „szmerowy”.

Na osiągnięcie prawidłowego stanu rozwoju mowy ma wpływ wiele czynników, do najistotniejszych należy funkcjonowanie narządu słuchu czy sprawność aparatu artykulacyjnego. Wpływ ma również sprawność intelektualna, jak również przebyte doświadczenia i wzorce mowy dostarczane dziecku przez najbliższe środowisko.

II.              Przebieg i zasady terapii logopedycznej

Zajęcia logopedyczne prowadzone są indywidualnie lub w małych (2 – 4 osobowych) grupach. Do zespołów korekcyjnych wybierane są dzieci, wyłonione w wyniku badan przesiewowych i grupowane według zdiagnozowanej wady bądź wad wymowy, co umożliwia ćwiczenia grupowe nie tylko ogólne, ale również wybiórcze, tzn. dostosowane do rodzaju zaburzeń.

Pierwszy etap – przygotowawczy obejmuje wszystkie czynności poprzedzające wywołanie głoski (są to ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia fonacyjne i słuchowe, a także ćwiczenia motoryki narządów mowy). Kolejny etap – właściwej pracy korekcyjnej – polega na wywołaniu konkretnej głoski i utrwalenie jej w:  izolacji, sylabach, wyrazach, zdaniach, wreszcie w tekście i w mowie spontanicznej. Ostatni etap obejmuje automatyzację danej głoski (wypracowanie umiejętności autokontroli słuchowej).

 

III.            Przykładowe zestawy ćwiczeń przygotowujących aparat mowy do poprawnej wymowy:

 

  • głosek: k, ki, g, gi:

 

-        „gulgot indyka” - udajemy płukanie gardła i wydajemy z niego „gulgot”

-        „paszcza krokodyla” – mocno otwieramy i zamykamy szczękę

-        „gruchanie gołębia” – opieramy język o dolne zęby i układamy w „górkę”, naprzemiennie z językiem

         w pozycji leżącej (ćwiczenia wykonujemy przy otwartych ustach), próbujemy przy tym wydobyć dźwięk „g”

-        „żmijka” - wysuwanie i chowanie języka w głąb jamy ustnej (usta szeroko otwarte); podwijanie języka

-        „cukierek” - ssanie cukierka (żelowego misia) położonego na środku języka, przyciskanie go do podniebienia

         do momentu rozpuszczenia się cukierka

-         „lizak” - lizanie lizaka językiem mocno wysuniętym z buzi

-        „hipopotam” - udawanie ziewania, swobodnie przy nisko opuszczonej żuchwie: wdech przez nos, wydech ustami przy

         szeroko otwartej jamie ustnej

-         „śpioch” - chrapanie na wdechu i wydechu

-        „kura z otwartym dziobem” – otwieranie ust przy lekko odchylonej do tyłu głowie i próbowanie wymówienia „k”

-        picie przez słomkę gęstych napojów (np. jogurtu)

 

 

  • głosek miękkich (ś, ź, ć, dź):

 

-          przy mocno opuszczonej szczęce dolnej dotykaj wewnętrznej powierzchni górnych zębów

-          wysuwanie szerokiego języka na brodę („zdyszany piesek”)

-          wypychanie czubkiem języka dolnych zębów

-          wysuwanie warg do przodu starając się dotknąć górną wargą noska

-          przesuwanie grzbietu języka tak, aby ocierał się o górne zęby (czubek języka przyciśnięty do wewnętrznej

           powierzchni dolnych siekaczy)

-          przyciskanie języka do wewnętrznej powierzchni górnych zębów, następnie cofanie go tak, by trącać dziąsła

           i podniebienie, aż do wytworzenia mlaskania

-          ssanie cukierka środkiem języka

 

głosek szeregu syczącego (s, z, c, dz):

 

-        układanie szerokiego języka na dnie jamy ustnej, wykonując wdech przy lekko otwartej buzi i wydech przez usta

-        opuszczanie żuchwy i układanie języka bezwładnie (język spłaszczony i szeroki) na dolnej wardze tak,

         by jego boki dotykały kącików warg

-        przyciskanie grzbietu języka do dziąseł, opuszczając i podnosząc żuchwę

-        wypychanie czubkiem języka dolne siekacze

-        liczenie od wewnątrz dolnych zębów

-        rozciąganie warg w uśmiechu (wargi przylegają do zębów)

-        przeciągłe wymawianie: iii iii

-        wydawanie odgłosów z rozciągniętymi ustami: meee, beee, piiiiii, hiii

-        dmuchanie przez słomkę na drobne przedmioty: np. piórka itp.

 

  • głosek szeregu szumiącego (sz, rz, cz, dż):

 

-        oblizywanie językiem podniebienia

-        oblizywanie górnych zębów i wargi

-        liczenie górnych zębów

-        ostrzenie czubka języka o górne siekacze

-        masowanie czubkiem języka wałka dziąsłowego przy szeroko otwartych ustach

-        unoszenie i opuszczanie przedniej i środkowej części języka, podczas gdy jego brzegi ujęte są między zęby trzonowe

-        zakładanie tzw. „szerokiego języka” na górną wargę (język ma przykryć czerwień wargi)

-        sięganie tzw. „szerokim językiem” do nosa i oblizywanie płaszczyzny powyżej górnej wargi

-        ćwiczenia szybkiego powtarzania głoski l-l-l-l-… przy szeroko otwartych ustach

-        ćwiczenia szybkiego powtarzania głosek: t-t-t-t-t… d-d-d-d-d…., n-n-n-n-n-n… w taki sposób, by czubek 

         języka uderzał o wałek dziąsłowy

-        nadymanie policzków w balonik

-        przytrzymywanie ustami wysuniętymi do przodu „wąsów” z rurki lub ołówka

-        przenoszenie wargami drobnych ciasteczek

-        przesadne długie wymawianie: e-u-e-u-e-u/ a-u-a-u

 

  • głoski r:

-        wysuwanie szerokiego języka

-        ujmowanie brzegów języka między zęby trzonowe i delikatne żucie

-        układanie szerokiego języka i wykonywanie wdechów i wydechów przy lekko rozchylonych wargach

-        unoszenie czubka języka do wałka dziąsłowego

-        liczenie górnych, a następnie dolnych zębów

-        masaż języka przez wysuwanie go i wsuwanie przez lekko zbliżone zęby

-        zdmuchiwanie skrawków papieru z czubka języka

-        unoszenie szerokiego języka za górne zęby

-        kląskanie językiem

-        szybkie i delikatne wymawianie dziąsłowych głosek t i d oraz t, d, n, przy znacznym otwarciu ust

-        poruszanie rytmicznie językiem pomiędzy górną i dolną „poduszeczką”

-        malowanie pasków czubkiem języka na podniebieniu górnym

-        oddychanie nosem przy szeroko otwartych ustach z językiem ułożonym na „poduszeczce” za górnymi zębami

-        połykanie śliny z czubkiem języka uniesionym do podniebienia przy lekko otwartych ustach.

 

 

Literatura:

 

Antos D., Demel G., Styczek I., 1978, Jak usuwać seplenienie i inne wady wymowy, Warszawa.

Dawczak B., Spychał I., 2008, Kapki i wafki k g f w. Zabawy z głoskami, Kraków.

Demel G., 1998, Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola, Warszawa.

               Góral-Półrola J., Zakrzewska S., 2004, Będę mówić poprawnie, cz.1-4, Kielce.

Kaczmarek L., 1877, Nasze dziecko uczy się mowy, Lublin.

               Styczek I., 1878, Logopedia, Warszawa.

 

 

                                                        

                                                                                                              Anna Boruch - logopeda

 

 

Zapraszam na konsultacje - czwartek, godz. 8.30-9.00

Logopeda radzi.....

 

Wciąż jeszcze powszechne jest, że do logopedy trafiają rodzice z dziećmi w 6, 7 roku życia. Czasem okazuje się, że jest to zbyt późno i niektórych zaburzeń w rozwoju mowy lub wad wymowy nie da się już całkowicie wyeliminować lub też wyeliminować ich skutków. Interwencja logopedyczna powinna mieć miejsce dużo wcześniej – w pierwszych latach życia. Niekoniecznie w postaci samej terapii logopedycznej, ale raczej świadomości logopedycznej, dysponowaniem przez rodziców wiedzą o uwarunkowaniach rozwoju mowy, o tym jak stymulować odpowiadające za nią funkcje i tym czego unikać,  aby nie spowodować pojawienia się u dziecka wady wymowy.

 

Co może powodować wady wymowy?

  • Czynniki działające w czasie ciąży, np. tytoń, leki ( przeciwpadaczkowe, przeciwcukrzycowe, rozkurczeniowe), choroby matki (toksoplazmoza., różyczka, opryszczka), wirusy. Ważne jest przyjmowanie kwasu foliowego
  • Nieprawidłowy sposób karmienia –najlepsze, biorąc pod uwagę rozwój aparatu artykulacyjnego i sposobu oddychania dziecka, jest karmienie piersią. Dzięki ssaniu pracuje język, podnosi się do góry, pionizuje, co ma wielkie znaczenie dla artykulacji. Usprawniają się też wargi. Nie należy dziecku zbyt długo podawać pokarmu papkowatego, rozdrobnionego a tym bardziej za pomocą butelki ze smoczkiem. W przeciwnym razie może dojść do przetrwania niemowlęcego sposobu połykania, polegającego na wsuwaniu języka między dziąsła. Taki rodzaj połykania powinien stopniowo ustępować w miarę wyrastania zębów mlecznych. Jeśli jednak utrzymuje się zbyt długo, może prowadzić do powstania anomalii zgryzowych i wad wymowy (wymowy międzyzębowej- wsuwania języka między zęby przy wymowie niektórych głosek)
  • Skrócone wędzidełko podjęzykowe- błonka pod językiem, która skrócona może unieruchamiać czubek języka. W takich przypadkach niekiedy trzeba przeprowadzić zabieg podcięcia, ale często można temu zapobiec stosując masaż rozciągający wędzidełko oraz odpowiednie ćwiczenia.
  • Smoczki – zbyt długie i częste ich stosowanie
  • Niewystarczająca dbałość o uzębienie – przedwczesna utrata zębów mlecznych powoduje, ze dziecko wsuwa język między zęby
  • Niepoprawne wzorce językowe – rodzice mówiący zbyt szybko, zbyt dużo lub zbyt mało, używający języka „dziecięcego”
  • Nieodpowiedni sposób oddychania – prawidłowe oddychanie w czasie snu czy spoczynku to oddychanie przez nos z zamkniętą buzią. Oddychanie przez usta wymaga konsultacji laryngologicznej, gdyż może być spowodowane przerostem trzeciego migdała
  • Zaburzenia słuchu – należy zwracać uwagę na to, czy dziecko rozumie to, co mówimy,  gdy nie widzi naszych ust. Należy być czujnym, gdy dziecko chorowało na zapalenie uszu lub miało aplikowane antybiotyki.
  • Opóźniony rozwój ruchowy – motoryka ogólna wpływa na motorykę ustno – twarzową

 

 

 

Co jest ważne dla rozwoju mowy?

  • Prawidłowe funkcjonowanie słuchu
  • Brak nieprawidłowości anatomicznych w budowie narządów mowy oraz nosogardła
  • Odpowiedni poziom ogólnej sprawności motorycznej a w szczególności aparatu artykulacyjnego: języka, warg, podniebienia miękkiego.
  • Umiejętność prawidłowego jedzenia
  • Prawidłowy  sposób oddychania
  • Poziom rozwoju poznawczego, rozumienia

 

Na prawidłowe funkcjonowanie tych czynników możemy mieć duży wpływ. Obserwujmy więc uważnie nasze dzieci i nie bójmy się szukać pomocy u specjalistów. Pamiętajmy: nigdy nie jest za wcześnie na pierwszą wizytę w poradni logopedycznej.

Żadnemu dziecku nie zaszkodzi też samodzielne wykonywanie z nim prostych ćwiczeń – zabaw logopedycznych. Poniżej przedstawiam kilka pomysłów na nie.

 

Ćwiczenia kształtujące prawidłowy tor oddechowy, wydłużające fazę wydechową:

  • Naśladowanie misia, który zmarzł na spacerze – dmuchanie na dłonie (nabieramy powietrze nosem, ustami – wydychamy)
  • Naśladowanie mruczenia misia – mmm… (długi wydech z mruczeniem)
  • Dmuchanie na wiatraczki, płatki śniegu (watki)
  • Dmuchanie przez słomkę do wody
  • Robienie baniek mydlanych
  • Nadmuchiwanie balonów
  • Wąchanie kwiatów
  • Gwizdanie na gwizdkach i trąbkach (długo i krótko)
  • Naśladowanie syczenia gęsi

 

 

Ćwiczenia usprawniające motorykę narządów mowy

  • Naśladowanie psa ( wyszczerzanie zębów), koguta ( dzióbek), rybki, świnki, królika itp.
  • Zabawa „miś je miód” – oblizywanie ust językiem, wysuwanie języka do przodu, na brodę, podnoszenie do nosa, oblizywanie zębów, policzków, podniebienia, dna jamy ustnej, mlaskanie, nadymanie policzków, uśmiech, zdziwienie ( uuu)
  •  „Język opala się” – dziecko wysuwa szerokie języki, który wygrzewa się na słońcu
  • „Zabawa w chowanego” – dziecko wysuwa i szybko chowa język
  • „Balonik z buzi” – dziecko nabiera do ust dużo powietrza i bardzo wolno je wypuszcza
  • „ Konik i woźnica” – kląskanie, parskanie, cmokanie, zatrzymywanie konia prr… itp.
  • Lizanie lizaka – wysuwanie języka wąskiego lub szerokiego, podnoszenie go do nosa i brody, mlaskanie, oblizywanie warg, połykanie śliny
  • Chrapanie, kaszlanie, chrząkanie

 

                                                                                                                                      Agnieszka Skubik – logopeda

 

                                                    

Przykłady ćwiczeń logopedycznych

Jeśli Twoje dziecko głoski k, k’, g, g’ zamienia na t, t’, d, d’ spróbuj wykonywać z nim następujące ćwiczenia języka:

    • Czubek języka opuszczamy do dołu i dotykamy do wewnętrznej powierzchni dolnych zębów, grzbiet języka wyginamy ku górze, ku podniebieniu – „koci grzbiet”
    • Podwijamy język ( czubek kierujemy do dołu) – „języczek naleśniczek”
    • Czubek języka opieramy o wewnętrzną powierzchnię dolnych zębów i próbujemy cmokać tylną częścią języka po podniebieniu – „kląskamy jak konik”
    • Wymawiamy wydłużony dźwięk ch , wypuszczając powietrze na dłoń – ogrzewamy zmarznięte ręce
    • Chuchamy na lusterko i rysujemy na nim wzorki - malarz

 

 

 

    • Jeśli Twoje dziecko ma problemy z poprawną wymową głosek s, z, c, dz , spróbuj wykonywać z nim następujące ćwiczenia języka i warg oraz ćwiczenia oddechowe:
      1. ćwiczenia języka
        • myjemy językiem dolne ząbki od wewnątrz
        • staramy się przecisnąć język przez złączone ząbki  - wąż próbuje wydostać się z jaskini
        • wypychamy języczkiem dolne ząbki – język siłacz
        • masujemy czymś gładkim języczek przyciśnięty do dolnych zębów
        • przygryzamy czubek języka
      2. ćwiczenia warg:
        • uśmiechamy się szeroko przy złączonych zębach – uśmiechnięty Jaś
        • wyraźnie wymawiamy głoski e, i
        • Kto silniejszy? – dwie osoby siedzące naprzeciw siebie trzymają ustami kartkę papieru i każdy ciągnie w swoją stronę
        • Nabieramy dużo powietrza w policzki – balonik
      3. ćwiczenia oddechowe
        • dmuchamy przez słomkę ułożoną głęboko na środku języka na różne lekkie przedmioty, np. piórka, papierki, piłeczki pingpongowe, kuleczki styropianu
        • oddychamy ustami przez słomkę ułożona równolegle na języku

 

 

 

Jeśli Twoje dziecko ma problemy z poprawną artykulacją głosek sz, ż, cz, dż , spróbuj z nim wykonywać następujące ćwiczenia języka, warg oraz ćwiczenia oddechowe:

  1. Ćwiczenia języka:
    • Dotykamy palcem lub zimną łyżeczką podniebienia tuż za górnymi zębami, nazywając je zaczarowanym miejscem, w którym język – krasnoludek powinien przebywać, kiedy mamy zamkniętą buzię
    • Podtrzymujemy czubkiem języka przy podniebieniu rodzynki, pastylki pudrowe ( z wgłębieniem w środku)
    • Zlizujemy nutellę, mleko w proszku itp. Z podniebienia przy szeroko otwartych ustach
    • Naśladujemy konika stukając czubkiem języka o podniebienie ( staramy się mieć otwarte usta i nie ruszać żuchwą) – konik jedzie na przejażdżkę
    • Winda – otwieramy szeroko buzię i poruszamy językiem tak jakby był windą
    • Chomik – wypychamy policzki językiem tak jak chomik wypycha je jedzeniem
    • Malarz – malujemy sufit ( podniebienie) dużym pędzlem przy szeroko otwartej buzi
    • Młotek – zamieniamy język w młotek i usiłujemy wbić gwóźdź za górnymi zębami ( staramy się nie zamykać buzi)
    • Żyrafa – próbujemy pokazać, jak długą szyję ma żyrafa. Otwieramy szeroko buzię i próbujemy podnieść język jak najwyżej
    • Słoń – ma długą trąbę i potrafi nią wszędzie dosięgnąć. My staramy się dosięgnąć językiem do ostatniego zęba na górze i na dole, z lewej i z prawej strony

 

[ Cookies - info ]Oprogramowanie CMS: DragoN-NogarD © ( www: http://nogard.pl )