Godło Polski umieszczone w tarczy, według wzoru i kolorystyki zgodnych z ustawą

Samorządowe Przedszkole Publiczne
  
w Bełżycach

Socjoterapia

SOCJOTERAPIA  

 

 Zajęcia odbywają się w poniedziałki i piątki w godzinach od 9.00 do 13.00

 

       

       Dyżur dla rodziców odbywa się w piątki od 14.00 do 14.30 

 

   

  

Czym jest i po co socjoterapia?

 

    Rozwój społeczno-emocjonalny jest nie mniej ważny od rozwoju fizycznego i umysłowego dziecka. Każde dziecko żyje w małej społeczności, jaką jest rodzina i grupa przedszkolna. Pełni wiele ról: jest córką/synem dla swoich rodziców, wnuczką/wnuczkiem dla swoich dziadków, uczennicą/uczniem w przedszkolu, koleżanką/ kolegą. Z czasem każde dziecko będzie miało coraz więcej ważnych zadań do wykonania w społeczeństwie.

     

       Zajęcia socjoterapeutyczne mają na celu rozwijanie umiejętności społecznych dzieci. Podczas zajęć dzieci uczą się zasad zachowania się, współpracy z innymi, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Pracujemy także nad konstruktywnym radzeniem sobie z trudnymi emocjami dzieci, takimi jak: złość, smutek, tęsknota. Zajęcia socjoterapeutyczne dają dzieciom możliwość odreagowania tych emocji i przemienienia ich w pozytywne doświadczenie.

 

     Podczas cotygodniowych spotkań dzieci biorą udział w zabawach, grach, scenkach, słuchają bajek terapeutycznych, rozmawiają o ważnych dla nich sprawach. Uczą się zauważać swoje mocne strony oraz budować pozytywne relacje z innymi.

 

      

 

 

Socjoterapia – w czym może pomóc? Teoria i jej zastosowanie

 

Dzieci z zaburzeniami parcjalnymi

 

Parcjalne zaburzenia rozwoju – opóźnienia lub zaburzenia w jednym lub kilku obszarach funkcjonowania dziecka, przy czym rozwój umysłowy dziecka jest adekwatny do jego wieku.

 

Socjoterapia wspiera rozwój dziecka zaspokajając potrzeby charakterystyczne dla jego wieku: aktywności ruchowej, zabawy, twórczości, wsparcia osoby dorosłej, budowania relacji z rówieśnikami.

 

Dzieci nadpobudliwe

 

Nadpobudliwość psychoruchowa (ADHD) – zaburzenie polegające na nadmiernej aktywności ruchowej, impulsywności oraz problemach z koncentracją uwagi.  Ze względu na charakter zaburzenia, dzieci nadpobudliwe łatwo popadają w konflikty z otoczeniem, szybko wpadają w złość, z trudem radzą sobie z emocjami.  

 

Socjoterapia  daje możliwość dzieciom odreagowania trudnych emocji, uczy dzieci radzenia sobie z tym, co przeżywają. Odkrywa ich mocne strony. Kształtuje relacje dzieci z grupą, uczy rozwiązywania konfliktów. 

 

Dzieci z problemami emocjonalnymi  

 

Zaburzenia emocjonalne – dzielą się na dwie grupy:

  • Zaburzenia eksternalizujące – dotyczą emocji, które są wyrażane „na zewnątrz”, takich jak: gniew, wrogość
  • Zaburzenia internalizujące – dotyczą emocji, które dziecko przeżywa przede wszystkim „w środku”, skutkują wycofywaniem się z kontaktów, apatią

           

Dzieci agresywne

 

Socjoterapia  jest treningiem wyrażania złości w sposób niekrzywdzący nikogo, daje dzieciom możliwość doświadczenia pozytywnych emocji, uczy szacunku dla emocji innych oraz przestrzegania reguł życia społecznego.

 

 Dzieci wycofane

 

Socjoterapia wzmacnia poczucie własnej wartości dzieci, stwarza wycofanym dzieciom warunki do zrzucenia z siebie balastu kumulowanych „w środku” emocji, tworzy bezpieczną atmosferę do nawiązania kontaktów z innymi. 

 

 

 

 

 Co pomaga dziecku w jego rozwoju społecznym i emocjonalnym?

 

  1. Rozmawianie z dzieckiem i traktowanie poważnie tego, co mówi
  2. Rozmawianie w domu bez krzyku i bez przemocy
  3. Spędzanie z dzieckiem czasu, wspólne działanie
  4. Nazywanie własnych uczuć i otwartość na rozmowę z dzieckiem o jego uczuciach
  5. Akceptowanie wszystkich uczuć dziecka
  6. Pomaganie dziecku w radzeniu sobie ze złością – wspólne znalezienie sposobu na rozładowanie złości przez dziecko, np. niszczenie starych gazet, uderzanie rękami w poduszkę, taniec przy muzyce rockowej, mazanie po kartce
  7. Wyrażanie akceptacji dla złości dziecka, ale nie godzenie się na agresję dziecka wobec siebie samego i wobec innych. Przypominanie dziecku o nieagresywnych sposobach radzenia sobie ze złością 
  8. Ustalenie wraz z wszystkimi domownikami reguł obowiązujących w domu (wszyscy muszą wyrazić na nie zgodę), konsekwentne przestrzeganie tych zasad. Można wspólnie zrobić plakat ilustrujący zasady domowe
  9. Chwalenie dziecka za dobre zachowanie, osiągnięcia
  10. Wprowadzenie systemu nagród za konkretne zachowania (np. jeśli dziecko 5 razy posprząta po zabawie otrzyma nagrodę. Można stworzyć plakat, na którym stopniowo będą umieszczane punkty w postaci buziek lub innych znaczków. Dziecko widzi wtedy, jak przybliża się do otrzymania nagrody, ma motywację do tego, by się starać. Nagroda nie powinna być materialna, może nią być np. wspólna zabawa w coś nowego z rodzicami)
  11. Czytanie bajek i rozmawianie z dzieckiem o tym, co przeżywali bohaterowie
  12. Wspieranie samodzielności dziecka – zachęcanie dziecka do znajdowania własnych rozwiązań konkretnych problemów, nieudzielanie natychmiastowych odpowiedzi na każde pytanie, ale odpowiadanie pytaniem: „jak ty myślisz?” Niewyręczanie dziecka w jego obowiązkach

 

 

Ćwiczenia rozwijające rozumienie emocji oraz empatię:

 

1. Zabawa w minki

- Wycinamy z gazety zdjęcia przedstawiające różne osoby

- Wycięte obrazki kładziemy twarzami osób do dołu

- Losujemy obrazek, nie pokazując go dziecku. Naśladujemy mimikę i gesty osoby z obrazka

- Dziecko zgaduje, jaka emocja została przedstawiona na obrazku

- Pokazujemy dziecku obrazek, rozmawiamy z dzieckiem zadając mu pytania: jak myślisz, czemu ta osoba jest wesoła/smutna/zdenerwowana? A kiedy ty tak się czujesz?

- Uważnie słuchamy odpowiedzi dziecka

- Zamieniamy się rolami: teraz dziecko losuje zdjęcie, naśladuje mimikę i gesty, a my zgadujemy, jaka to emocja…

 

2. Zabawa w minki z lusterkiem

- Dajemy dziecku lusterko do ręki

- Prosimy, aby przed lusterkiem zrobiło minkę, która będzie pasowała do wypowiedzianego zdania

- Wypowiadamy zdania, w których kryją się różne emocje, np:

Bartek przewrócił się i rozbił sobie kolano.

Zosia dostała nową lalkę na urodziny.

Krzyś zobaczył groźnego psa.

Monika uparła się, że nie zje jabłka.   

 

3. Dokańczanie z dzieckiem zdań

- Jestem wesoły kiedy… (Do każdego zdania można dodać gest przedstawiający, jak zachowuję się, gdy przeżywam określone emocje)

- Jest mi smutno kiedy…

- Złoszczę się kiedy…

- Boję się kiedy…

 

4. Czytanie dziecku bajek, rozmawianie o przeżyciach bohaterów

 

5. Rysowanie przez dziecko emocji

- Dziecko rysuje jak wygląda jego radość, smutek, złość, strach

- Rozmowa z dzieckiem o tym, dlaczego w taki sposób akurat wyobraża sobie daną emocję

 

 

6. Przyjdź do mnie jak - zabawa ruchowa 

Prosimy dziecko, żeby przyszło do nas jak: 

- Mały, nieśmiały kotek, który przemienia się w groźnego lwa 

- Rozbrykany kangur, który przemienia się w grzecznego pieska 

- Leniwy żółw, który przemienia się w pracowitą pszczółkę 

- Szybki zając, który przemienia się w powolnego ślimaka 

 

 

Uczymy się współpracy –zabawy dla rodzeństwa

 

„Nad przepaścią”

 

Bierzemy długi sznurek, który w zabawie posłuży nam za kładkę i umieszczamy go na podłodze. Opowiadamy dzieciom historię:

„Znajdujemy się nad przepaścią. Pod kładką, po której chcemy przejść, płynie głęboka, rwąca rzeka. Naszym zadaniem jest przejść po kładce tak, bo nie wpaść do strasznej rzeki. Jednak każdy z was znajduje się po innej stronie kładki.”

Dzieci stoją naprzeciwko siebie, na dwóch krańcach sznurka. Zaczynają iść w swoją stronę jednocześnie, po sznurku. Muszą znaleźć sposób na to, by obu osobom udało się przejść po sznurku jednocześnie, by nikt nie wpadł do rzeki.

 

„Uratowani”

 

Układamy na podłodze stare gazety i opowiadamy dzieciom, że jesteśmy rozbitkami statku, dryfującymi na morzu, a gazety to znajdujące się w pobliżu tratwy. Na wymyślony sygnał, np. gwizd lub określone słowo, dzieci mają za zadanie znaleźć się na tratwach (rozłożonych gazetach). Za każdym razem zmniejszamy liczbę gazet i ich rozmiar, by  w końcu dzieci musiały pomóc sobie nawzajem wejść na jedną małą tratwę.

 

„Ślepiec”

 

Jedno dziecko ma zawiązane oczy, drugie oprowadza je po domu. Zadaniem przewodnika jest tak prowadzić dziecko, które nie widzi, by przemieszczało się ono w pełni bezpiecznie. Dzieci zamieniają się rolami.

 

„Co rysuję?”

 

Dwoje dzieci siada jedno za drugim. Dziecko, które znajduje się z przodu ma przed sobą kartkę i kredkę. Osoba z tyłu rysuje palcem po plecach dziecka siedzącego przed nim, które ten rysunek próbuje odtworzyć na kartce. Dziecko, które rysowało po plecach mówi, czy rysunek na kartce odpowiada temu, co narysowało na plecach. Dzieci zamieniają się rolami.         

 

 

 

 

Barbara Kufel

 

 

Literatura:

 

Deptuła M., 2005, Diagnostyka - Profilaktyka – Socjoterapia w teorii i praktyce pedagogicznej, Bydgoszcz       

 

Faber A., Mazlish E.,1998, Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły, Poznań.  

 

Jagieła J.,2007, Socjoterapia w szkole : krótki poradnik psychologiczny, Kraków.

 

Pisula A., Kołakowski A.,2011, Sposób na trudne dziecko, Gdańsk.

 

 

[ Cookies - info ]Oprogramowanie CMS: DragoN-NogarD © ( www: http://nogard.pl )